
Assalamualaikum. Hello guys! Aku muncul jugak akhirnya, walaupun aku sedar takde siapa pun yang menanti kemunculan entri terbaru dari aku. Eh kejap, ada sesiapa yang menanti entri terbaru blog aku tak? Okfine, takde lah tue. :'(
Hmm. Aku rasa peliklah, kenapa aku macam takde masa jek nak update blog? Aku pun tak tahu. Mungkin alasan yang paling sesuai sekali, aku penat. Sejak pindah sekolah baru tahun lepas, aku jadi semakin penat. Sangaaat penat !
Kau tahu tak, sekolah baru aku tue kat atas bukit? Tinggiii. Berbanding sekolah lama aku dulu tepi jalan jek. Kau tahu tak, hari-hari aku pergi sekolah Ayah aku hantar dan balik aku naik bas awam? Kau tahu tak, perhentian bas dengan sekolah baru aku tue jauh gilaaa dan aku kena jalan kaki? Dan kau tahu tak, sekarang nie bas awam yang aku naik sedang mogok? Sedih aku tau! Sobs.
Aku tahu, korang semua tak tahu. Takpe, bukan salah korang pun. Takde sesiapa yang salah. Ini semua ujian untuk aku. Aku terima dengan hati yang redha, walaupun dulu aku selalu merungut. Mungkin sekarang aku susah, tapi siapa tahu 10 tahun akan datang aku akan hidup senang lenang? Kan? :)
Ini bukan entri menagih simpati, tapi entri tulus dari hati. Orang selalu tengok aku tersenyum dan gelak macam nak pengsan, tapi orang tak tahu apa yang terbuku dalam hati aku. Okay, aku rasa lebih baik aku berhenti menaip sebelum korang rasa menyampah dan nekad tak nak datang blog aku lagi. Sekian.
Hmm. Aku rasa peliklah, kenapa aku macam takde masa jek nak update blog? Aku pun tak tahu. Mungkin alasan yang paling sesuai sekali, aku penat. Sejak pindah sekolah baru tahun lepas, aku jadi semakin penat. Sangaaat penat !
Kau tahu tak, sekolah baru aku tue kat atas bukit? Tinggiii. Berbanding sekolah lama aku dulu tepi jalan jek. Kau tahu tak, hari-hari aku pergi sekolah Ayah aku hantar dan balik aku naik bas awam? Kau tahu tak, perhentian bas dengan sekolah baru aku tue jauh gilaaa dan aku kena jalan kaki? Dan kau tahu tak, sekarang nie bas awam yang aku naik sedang mogok? Sedih aku tau! Sobs.
Aku tahu, korang semua tak tahu. Takpe, bukan salah korang pun. Takde sesiapa yang salah. Ini semua ujian untuk aku. Aku terima dengan hati yang redha, walaupun dulu aku selalu merungut. Mungkin sekarang aku susah, tapi siapa tahu 10 tahun akan datang aku akan hidup senang lenang? Kan? :)
Ini bukan entri menagih simpati, tapi entri tulus dari hati. Orang selalu tengok aku tersenyum dan gelak macam nak pengsan, tapi orang tak tahu apa yang terbuku dalam hati aku. Okay, aku rasa lebih baik aku berhenti menaip sebelum korang rasa menyampah dan nekad tak nak datang blog aku lagi. Sekian.


